Kuduzun Göğsünde Hızla Atan O Korkunç Zamanı
Bir insanın hayatı boyunca unutamayacağı bir an vardır. O an, her şeyin anlam kazanıp kaybolduğu, seslerin yükseldiği, kalbinin hızla çarptığı, acı ve korkunun harman olduğu bir andır. Kayseri’de, gündelik hayatın hızla aktığı bir günde, bir şeyin değişeceğini hissediyordum. O değişimin, bir insanın ölümüne nasıl yol açacağını tahmin edemezdim tabii. Bir şey vardı, tüylerimi diken diken eden, kalbimi yerinden çıkaran, bir anda her şeyi gölgede bırakacak kadar büyük bir şeydi. Kuduz…
Her şey sabah saatlerinde başlamıştı. Yağmur çiseliyor, sararmış yapraklar yere düşüp rüzgarla savruluyordu. Kayseri’nin sakin, neşesiz havasında, içimde bir belirsizlik vardı. İçimden bir ses, her şeyin bir anda sarsılacağına dair bana fısıldıyordu, ama buna kulak asmamıştım. Hayatımda bir şeyin değişmesini istemiyordum. Tıpkı herkes gibi, sıradan bir gün geçirmeye çalışıyordum.
O Anı Hatırlıyorum: Bir Köpeğin Dişleri
Bir gün, hiç beklemediğim bir şekilde bir köpek tarafından ısırıldım. O an, herkes gibi ben de korktum. Hemen hastaneye gittim, yara temizlendi, doktorlar birkaç öneride bulundu, birkaç iğne yaptılar. Ama içimde bir şüphe vardı; her şeyin sonunun geldiğini biliyordum, sadece farkında değildim. O an, bir çılgınlık gibi gülümsedim. Küçük bir yaradan neler olabilirdi ki? Ama sonra, o korkunç soru beni rahatsız etmeye başladı: “İnsanda kuduz kaç günde öldürür?”
Hastaneden dönerken, bu soruyu kafamdan atamıyordum. İnsan, bir şeyin farkına varmak zorunda kalınca, her anını saymaya başlıyor. O anı hatırlıyorum, o köpeğin bana doğru nasıl yaklaştığını ve gözlerindeki o garip ifadeyi… Ne olduğunu anlamadım, ama bir şeyler beni düşündürmeye başlamıştı. O an yaşadığım korku, sadece fiziksel bir acıdan ibaret değildi. İçimde her geçen dakikada büyüyen bir korku vardı. Kuduz… O korkunç hastalık…
Zamanla Birleşen Düşünceler
Kayseri’nin gri gökyüzü, içimdeki korkuyu daha da yoğunlaştırıyordu. Yavaş yavaş fark etmeye başladım; yavaşça, ama durdurulamaz bir şekilde, bedenimde bir şeyler değişiyordu. Sanki içimden biri bana, “Zaman çok hızlı geçiyor” diyordu. Gözlerim daha farklı bakıyor, reflekslerimde garip değişiklikler hissediyordum. Bir an, kuduzun nasıl işlediği aklıma geldi. Biliyorum, bunu her insan düşündüğü zaman o kadar korkutucu olur ki… Zihnimdeki görüntüleri silmeye çalışırken, birden korkum daha da büyüdü.
Her geçen gün, içimde bir kaygı büyüdü. Bu hastalığın nasıl bir ölüm getireceğini araştırmaya başladım. Kuduzun, bir köpek tarafından ısırılan bir insanda ne kadar sürede öldürücü hale gelebileceğini öğrendikçe, zamanın ne kadar hızlı ilerlediğini hissedebiliyordum. Kuduz, vücutta hızla ilerleyen bir virüs, ve ölümü, insanlar için genellikle birkaç gün içinde sonlanıyordu. Ama ben ne kadar süre kaldım? Günler geçtikçe, beynimdeki sesler çoğalıyor, her geçen dakika başka bir kaygı yerleşiyordu.
Bir Umut Arayışı
Herkes gibi ben de ölüm hakkında düşünmekten nefret ediyorum. Kimse, “Ne zaman öleceksin?” sorusuna doğru bir cevap veremez. Ama işte o korkunç gün geldiğinde, umutsuzca bir şeyler arıyorsunuz. Bir umut, bir şans. Her insan, ölümü yakın hissettiğinde, bir çıkış yolu bulmaya çalışır. Benim tek umudum, bu hastalığın vücudumda bir şekilde durmasıydı. Ne kadar bekleyebilirdim? Ne kadar vaktim vardı?
Zaman ilerledikçe, hayalini kurduğum o çıkış yolu, her geçen gün biraz daha imkansız hale geliyordu. Kuduz, insanı bir anda alır ve bitirir. Sanki her şey bir hız trenine dönüşür. Hiç beklemediğiniz bir anda, o hızın sonuna ulaşılır. Kuduz, kendisini zamanla gösteriyor. Vücutta nörolojik hasar meydana gelir, kaslar spazm yapar, su korkusu başlar. Zihninizi yavaşça kaybedersiniz. Eğer tedaviye başlandığında doğru ilaçlar uygulanmazsa, ölümü engellemek neredeyse imkansız hale gelir. O korku, bir anda her şeyin sonu olur.
Şüphelerin Arasında Kapanan Bir Dünya
O kadar süre boyunca, içimde büyüyen o korkuyu kimseye açıklayamamıştım. Kimseye, köpekten ne kadar korktuğumu ve kuduzun ne kadar korkutucu olduğunu söyleyemezdim. Herkes bana, “Geçmiş olsun, merak etme, hiçbir şey olmaz,” derken, ben her geçen gün ölüme biraz daha yaklaşıyordum. İçimdeki kaygı, beni yiyip bitiriyordu. Zihnimdeki bu döngü, bir tür korku filmine dönüşmüştü. O anlar, her şeyin silindiği anlar oluyor, her ses boğuluyor. Zamanın ne kadar hızlı geçtiğini, bir anda nasıl biteceğini anladım.
Sonunda Gelen O An: Bir Adım Atmak
Bir gün, o korku içinde bir karar aldım. Artık daha fazla beklemeyecektim. Kuduz ne kadar korkutucu olsa da, bu korkuyla başa çıkmanın bir yolu olmalıydı. Kayseri’deki hastaneye gitmeye karar verdim. O kadar kararsızdım ki, gittiğimde bana nasıl bir şey söyleyeceklerini bilmiyordum. Ama son bir umut olarak gittim. Ve ne oldu?
Doktorlar, hemen gerekli tedaviye başladılar. İğneler, serumlar ve acil tedavi… Bir süre sonra, korkum yavaşça azalmaya başladı. Kuduz, bir zamanlar düşündüğüm kadar korkutucu değildi. Zaman içinde, tedavi başladı ve bir şeyler değişti. Umut, bana gerçekten bir adım daha atma gücü verdi. O an, ölümün en yakın olduğu zamanlarda bile, hayatın hala devam ettiğini hissettim.
Sonuç: Umut ve Yeniden Doğuş
Kuduz, en korkutucu hastalıklardan biri olabilir. Ancak zaman, bir insanın yaşama tutunmasını sağlayan bir şeydir. Her şey, bir anda bitebilir; ama zamanın akışında, umut daima vardır. Benim hikayem, bir insanın korkularıyla yüzleşip, tekrar hayata nasıl tutunabileceğini gösteriyor. Zamanla, bir insanın kendisini toparlaması, acıyı hissetmesi ve yeniden başlaması mümkün.
Ve belki de, insanın kuduz gibi ölümcül bir hastalıkla karşılaştığında, sadece ne kadar güçlü olduğunu değil, aynı zamanda zamanın nasıl hızla geçtiğini ve her şeyin ne kadar değerli olduğunu anlaması gerekir. Zamanın ne kadar kıymetli olduğunu bilerek, her anı dolu dolu yaşamak… Bu, belki de en önemli şeydir.